خدا ، براى خدا ، در راه خدا . قرآن چه عالى در اين باره مىگويد : « تتجافيجنوبهم عن المضاجع يدعون ربهم خوفاً و طمعاً و مما رزقناهم ينفقون * فلا تعلم نفس ما اخفيلهم من قرة اعين بما كانوا يعملون » « 1 » يعنى يك افرادى هستند كيانند ؟ آنهايى كه دريافتند خدا را . آنهايى كه صفت جمال خدا ، صفت جلال خدا بر دل آنها حكم‌فرما شده ، پرده‌ها عقب رفته ، « يافته » است خدا را ، نه « دانسته » است خدا را . مىفرمايد اينها پشت پا مىزنند به رختخواب . اينها بلند مىشوند نماز مىخوانند ، نماز شب مىخوانند ، از آنچه دارند در راه خدا مىدهند . بعد مىفرمايد از همين در راه خدا دادن و نماز شبش به تندازه‌اى لذن مىبرد كه هيچ كس نمىتواند درك كند لذت او را جزاين كه به ان برسد . وقتى دريافت خدا را ديگر نماز ، روزه براى او يك امر فطرى است . لذت از نماز و روزه براى او يك امر وجدانى است ، يك امر يافتنى است . ديگر نه فقط خمس و زكات بلكه آنچه دارد حتى جان دادن در راه خدا يك امر فطرى است يك امر وجدانى

--> ( 1 ) ) سوره سجده آيه 16 و 17 ترجمه : ( شب‌ها ) پهلو از بستر خواب حركت دهند و ( در دل شب ) با بيم و اميد خداى خود را بخوانند و از آنچه روزى آنها كرديم انفاق كنند . هيچ كس نمىداند ( در محيط فكرش نمىگنجد ) كه به پاداش نيكوكاريش چه نعمت‌ها و لذت‌هاى بىنهايتى كه روشنى بخش ( دل و ) ديده است در غيب براى او ذخيره شده است .